We gaan vandaag weer ‘uit rijden’. Mijn 70 jarige cliënt kan helaas niet meer lezen, autorijden en zich helemaal zelfstandig redden. De oefenspelletjes die we deden om woordjes te zoeken en het lezen te verbeteren, heeft hij opzij gegooid. ‘Het wordt toch niet beter en het frustreert me alleen maar’, zegt hij. En helaas, daar heeft hij gelijk in. Wat wil je dan het liefste doen, vraag ik. Erop uit, kastelen bezoeken, de Boerenwinkel in, boodschappen doen, naar de stort, kastanjes rapen, oude plekjes bezoeken, maar vooral de natuur in en ‘rondrijden’. Zijn partner is mantelzorger. Soms gaat ze mee met een van onze activiteiten, af en toe wil ze zelf dingen doen. Wij starten de motoren, slaan de gordels om en zoeven weg.
De Navigator wil deze keer een tocht door de Achterhoek. Digitale TomTom hoef ik niet aan te sluiten, want De Navigator weet de weg uit zijn hoofd. Daar ben ik gerust op. Hij stuurt van links naar recht en aan het einde van de weg woont boer Huppelpup, meldt De Navigator. Meneer praat mij bij wat hij vroeger op deze routes heeft gezien en gedaan. De Navigator is gelukkig, hij voelt zich gelijkwaardig en kan weer meepraten over dingen. Zijn korte termijngeheugen functioneert niet goed meer, maar het lange termijn echter mankeert weinig aan. Ik ben benieuwd wat me verder op deze route te wachten staat. Aan het einde van de rotonde woonde de smid, een paar straten verderop een familielid waar hij weinig mee heeft. Inwendig moet ik glimlachen, mooi en ontroerend, De Navigator voelt zich weer mens en voor zijn gevoel draait hij nog mee met die maatschappij. Ik leer onderweg veel over de plaatsen, de inwoners en zijn werkzaamheden destijds. Sporadisch hapert de Navigatie en komen we op de meest vreemde plaatsen terecht. Ik schakel in overleg de back-up wegwijzer aan en zo tuffen we op een zwoele digitale stem verder, om niet verder te verdwalen.
Tijdens onze ritten pauzeren we in de plaatselijke horeca om koffie te drinken en wat lekkers te smikkelen. Een van de geliefde bezigheden van De Navigator. In de wintertijd ‘testen’ we erwtensoep die bij de restaurants wordt geserveerd. We hebben bijna een top 3 bij elkaar. Inmiddels is de mantelzorgerpartner ook aangestoken door onze activiteiten en gaat mee als we de erwtensoeptest gaan doen. Onderweg kwebbelen en lachen we er wat af. Serieuze momenten zijn er ook en dat is goed.
Moe en voldaan lever ik De Navigator weer thuis af. Met een glimlach ploft hij in zijn stoel om de hele route nog eens na te gaan. Ook ik wordt wijzer van deze ritjes en zo houden jong en oud elkaar in evenwicht.